اگر دروغ رنگ داشت

هر روز ، شاید

ده ها رنگین کمان

در دهان ما نطفه میبست

و بیرنگی کمیاب ترین چیزها بود

اگر عشق ، ارتفاع داشت

من زمین را در زیر پای خود داشتم

و تو هیچگاه عزم صعود نمیکردی

آنگاه شاید پرچم کهربایی مرا در قله ها

به تمسخر میگرفتی

اگر شکستن قلب و غرور صدا داشت

عاشقان سکوت شب را ویران میکردند

اگر براستی خواستن توانستن بود

محال نبود ، وصال

و عاشقان که همیشه خواهانند

همیشه میتوانستند تنها نباشند

اگر گناه وزن داشت

هیچ کس را توان آن نبود که گامی بردارد

تو از کوله بار سنگین خویش ناله میکردی

و شاید من ، کمر شکسته ترین بودم

اگر غرور نبود

چشمهایمان به جای لبها سخن نمیگفتند

و ما کلام دوستت دارم را

در میان نگاه های گهگاه مان جستجو نمیکردیم

اگر دیوار نبود

نزدیک تر بودیم،

همه وسعت دنیا یک خانه میشد

و تمام محتوای یک سفره

سهم همه بود

و هیچکس در پشت هیچ ناکجایی پنهان نمیشد

اگر ساعتها نبودند

آزادتر بودیم،

با اولین خمیازه به خواب میرفتیم

و هر عادت مکرر را

در میان بیست و چهار زندان حبس نمیکردیم

اگر خواب حقیقت داشت

همیشه با تو در کنار آن ساحل سبز

لبریز از ناباوری بودم !

هیچ رنجی بدون گنج نبود

اما گنجها شاید ، بدون رنج بودند

اگر همه ثروت داشتند

دلها سکه را بیش از خدا نمی پرستیدند

و یکنفر در کنار خیابان خواب گندم نمیدید

تا دیگری از سر جوانمردی

بی ارزشترین سکه اش را نثار او کند

اما بیگمان صفا و سادگی میمرد،

اگر همه ثروت داشتند

اگر مرگ نبود

همه کافر بودند

و زندگی بی ارزشترین کالا بود

ترس نبود ، زیبایی نبود

و خوبی هم ، شاید

اگر عشق نبود

به کدامین بهانه می گریستیم و می خندیدیم؟

کدام لحظهُ ناب را اندیشه می کردیم ؟

و چگونه عبور روزهای تلخ را تاب می آوردیم؟

آری ! بیگمان پیش از اینها مرده بودیم

اگر عشق نبود

اگر کینه نبود

قلبها تمام حجم خود را در اختیار عشق می گذاشتند

من با دستانی که زخم خوردهُ توست

گیسوان بلند تو را نوازش میکردم

و تو سنگی را که من به شیشه ات زده بودم

به یادگار نگه میداشتی !

و ما پیمانه هایمان را در تمام شبهای مهتابی

به سلامتی دشمنانمان می نوشیدیم

اگر خداوند یک آرزوی انسان را بر آورده میکرد

من بیگمان

دوباره دیدن تو را آرزو میکردم

وتو نیز

هرگز ندیدن من را

آنگاه نمیدانم

براستی خداوند کدامیک را می پذیرفت؟