نمی دانم... شرمم می شد در چشمانت نگاه کنم. گاهگاهی باچشمان مهربونت نگاهم را روی صورتت هدایت میکردی

ولی به سرعت نگاه برجایی دیگرمی دوختم. با گوشه دیدم، لبخند را روی لبانت شکار کردم،لبخندی از روی صداقت...

می شنیدی؟! صدای تپش قلبم را؟

آنقدر بلند بود که گاهی که فقط سکوت رابطمان بود، دستم را روی سینه می گذاشتم تا کمی آرامتر احساسش را بروز دهد...

کمی آرامتر...

لرزش خفیفی در درونم حس می شد، آنقدر آرام که بی اختیار درحالی که به کمد تکیه داده بودم به آرامی نشستم.

یک لحظه سنگینی نگاه آرامش بخشت را حس کردم، بی درنگ روی صورتت خیره شدم...

و تو آنقدرزیبا نگاه میکردی که حتی پلک زدن را هم فراموش کردم، دلم می خواست نگاهت کنم...

بغضی از خوشحالی وجودم را فرا گرفت. آنچنان خوشحال که دیگرهیچ صحنه ای جز صورت مهربونت را به یاد ندارم...!