پنجره ها باز می شوند
                    وارد می شوی
                    بدونِ چمدان
                    پُر از سمفونی
                    بارانِ من و گرمای دستانت وزیدن می گیرد
                    زمان، سکوت می کند
                    و خدا، آن بالا...گفتی می رقصد!
                    یادت هست چه عاشقانه رقصید

به چشمانت بگو تا ببارند

تا شاید رنگین کمان نگاهم

دلت را بربایند...

آن که می گوید دوستت می دارم

خنیاگر غمگینی است

که آوازش را ازدست داده است.

ای کاش عشق را زبان سخن بود.

 هزار کاکلی شاددر چشمان توست

هزار قناری خاموش در گلوی من.

ای کاش عشق را زبان سخن بود.

آن که می گوید دوستت می دارم

دل اندوهگین شبی است

که مهتابش را می جوید.

ای کاش عشق را زبان سخن بود

 هزار آفتاب خندان در خرام توست

هزار ستاره ی گریان

در تمنای من.

 عشق را...

ای کاش زبان سخن بود.

دستهایت را به من بده .گرمایشان را.مهربانیشان را.تو تنها کسی هستی که بین آدمها می شناسم.

از دست تو نيست دل من از گريه پره 

    مث تو طاقت نداره واسه تو هردم مي باره

   ديگه اشكاي من طاقت مونـدن نـدارن

 نباشي بي توبازميميرن ميريزن بي توهردم مي بارن

تو تموم دنيامي تو تموم حرفامي تو همه لحظه گرم عاشق بودني

يه ستاره داره چشمك ميزنه از آسمون

داره دلمو مي بره بـه يـه جاي بي نام و نشون

اون ستاره همون چشماي تويه تو آسمون

 داره  پــرپــر ميــزنـــه دلـــم واســه ديــــدن اون

تو تموم دنيامي تو تموم حرفامي تو همه لحظه گرم عاشق بودني

    گوش کن جاده صدا می زند از دور قدم های تو را.

                                            چشم تو زینت تاریکی است.

                                        پلک ها را بتکان، کفش به پاکن و بیا

                               و بیا تا جایی که پر ما به انگشت تو هشدار دهد.

                                       و زمان روی کلوخی بنشیند با تو

                        و شب اندام تو را، مثل یک قطعه آواز به خود جذب کند

                               پارسایی است  در آنجا که تو را خواهد گفت

                                   بهترین چیز رسیدن به نگاهی است

                                        که از حادثه عشق تر است.

استوار باش

ما می توانیم

همین که من هستم و تو

همین لحظه ای که بوی باغ،بوی اقاقی می دهد

همین که باران پشت پنجره پیانو می زند

این ها را با فال نیک بگیر

دلبرده ی داستان دلباختگی ام

من و تو هستیم و باران

این زیبا نیست؟

*

تازه از راه رسیده ای

خسته ای

از شرشر شریان زندگی بهانه مگیر

این آغاز افسانه ی ماست

یادت هست

سوگند خیس من را زیر باران؟

یادت هست

گفته بودم

تا آخرین فصل باران...

*

انتظار طوفان زده ی آمدنت

نمناکی جاده و لغزندگی راه را به جان خریده ام

برایت همه ی بهانه ها را گرفته ام

دیگر از احتمال نیامدن سخن مگوی

بهانه مگیر:

" خیس می شویم "

ما در ابتدای واژه باریده ایم

بیا برویم زیر باران

آخرین فصل بارانی را جشن بگیریم...

چه زیباست پا برهنه خیس از شبنم صبحگاهی بودن

                                 و چه زیباست بودن تا رسیدن به نهایت نیستی

و چه زیباست نیستی در صبحگاه مه آلود زندگی

                              و چه زیباست صبحگاه مه آلود تا تشکیل شبنمی نو