با يه عالم صبوري بازم دوست داره منم

مـنـم اونـي كـه هـمـيـشـه ، اســم تـو رو لـبـاشـه

م اوني كه بغضي توي غربت صداشه

 شب كه مي شه ، چشماي تو مي آد آروم به يادم

  اگـه تـنـهام بـذاري ، بـازم بـا يادت شادم

تمام خاطراتم نمناک شده اند

 نمی دانم چرا

 دریا را هم که دیدم به یاد تو افتادم

روی ماسه های ساحل نوشتم

 اگر طاقت شنیدن داری

من شهامت گفتن دارم

 دوباره به دریا نگاه کردم

 باز برگشتم

این بار روی ماسه ها نوشتم دوستت دارم

دوستم داشته باش

دوستم داشته باش ، بادها دلتنگ اند
دستها بيهوده ، چشمها بيرنگ اند
دوستم داشته باش ، شهرها مي لرزند
برگها مي سوزند ، يادها مي گندند

باز شو تا پرواز ، سبز باش از آواز
آشتي كن با رنگ ، عشق بازي با ساز
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند

دوستت خواهم داشت ، بيشتر از باران
گرمتر از لبخند ، داغ چون تابستان
دوستت خواهم داشت ، شادتر خواهم شد
ناب تر ، روشن تر ، بارور خواهم شد
دوستم داشته باش ، برگ را باور كن
آفتابي تر شو ، باغ را از بر كن
دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند

خواب ديدم در خواب ، آب ، آبي تر بود
روز ، پر سوز نبود ، زخم شرم آور بود
خواب ديدم در تو ، رود از تب مي سوخت
نور گيسو مي بافت ، باغچه گل مي دوخت

دوستم داشته باش ، عطرها در راهند
دوستت دارم ها ، آه ، چه كوتاهند ...