تنها ترین من -

استوار باش

ما می توانیم

همین که من هستم و تو

همین لحظه ای که بوی باغ،بوی اقاقی می دهد

همین که باران پشت پنجره پیانو می زند

این ها را با فال نیک بگیر

دلبرده ی داستان دلباختگی ام

من و تو هستیم و باران

این زیبا نیست؟

تازه از راه رسیده ای

خسته ای

از شرشر شریان زندگی بهانه مگیر

این آغاز افسانه ی ماست

یادت هست

سوگند خیس من را زیر باران؟

یادت هست

گفته بودم

تا آخرین فصل باران...

انتظار طوفان زده ی آمدنت

نمناکی جاده و لغزندگی راه را به جان خریده ام

برایت همه ی بهانه ها را گرفته ام

دیگر از احتمال نیامدن سخن مگوی

بهانه مگیر:

" خیس می شویم "

ما در ابتدای واژه باریده ایم

بیا برویم زیر باران

آخرین فصل بارانی را جشن بگیریم...

+نوشته شده در پنجشنبه هجدهم مهر 1387ساعت1:56 بعد از ظهرتوسط زهره |