تنها ترین من

zohreh-71 — Tue, 18 Aug 2009 00:06:47 GMT

تو مرا فریاد کن ای هم نفس …

این منم آواره ی فریاد تو …

این فضا با بوی تو آغشته است …

آسمانم پر شده از یاد تو …

zohreh-71 — Sat, 28 Mar 2009 15:12:18 GMT

zohreh-71 — Sat, 28 Mar 2009 15:05:18 GMT

روز تولدت شد و نيستم اما كنار تو

كاشكي مي شد كه جونمو هديه بدم براي تو

درسته ما نميتونيم اين روز و پيش هم باشيم

بيا بهش تو رويامون رنگ حقيقت بپاشيم

ميخوام برات تو روياهام جشن تولد بگيرم

از لحظه لحظه هاي جشن تو خيالم عكس بگيرم

من باشم و تو باشي و فرشته هاي آسمون

چراغوني جشنمون، ستاره هاي كهكشون

به جاي شمع ميخوام برات غمهات و آتيش بزنم

هر چي غم و غصه داري يك شبه آتيش بزنم

تو غمهات و فوت بكني منم ستاره بيارم

اشک چشاتو پاک کنم نور ستاره بكارم

كهكشونو ستاره هاش درياو موج و ماهياش

بيابونا و بركه هاش بارون و قطره قطره هاش

با هفت تا آسمون پر از گلاي ياس وميخک

با ل فرشته ها و عشق و اشتياق و پولک

عاشقتو يه قلب بي قرار و کوچک

فقط مي خوان بهت بگن :.

.

.

.

. تولدت مبارک

zohreh-71 — Sun, 01 Feb 2009 16:16:18 GMT

کوچه های شب٬جاده های دلتنگی٬ستاره های خاموش٬آسمان پر پیچ و خم٬گم شده ام٬نوری نیست. یک شب٬یک شب تاریک٬شبی که مهتابش پشت ابر ها پنهان است و ستاره هایش خاموش٬شبی که خاطرات از پیش چشمم می گذرند و لحظه ها می آیند. لحظه های دلتنگی٬ثانیه های دلتنگی٬جاده های دلتنگی و کوچه های دلتنگی! از میان جاده های پر پیچ و خم می گذرم و به آسمان فکر می کنم. فکر می کنم تا شاید ابر های سیاه کنار بروند و مهتاب هویدا شود تا تا چهر یارم را در مهتاب نظاره کنم و همواره به یاد او باشم٬و او گم شده است٬در همهمه ی جاده ها و شلوغی آسمان ها٬آسمان های پر ستاره. ولی اکنون نه همهمه ای هست و نه شلوغی و ستاره ای. اینک فقط سکوت هست. سکوت و سکوت و سکوت... و دیگر هیچ!جاده های دلتنگی را می پیمایم. میروم و می روم و می روم. همه جا آسمان همین رنگ است. دلتنگ٬تاریک و بی ستاره. اما٬من این دلتنگی را به جان می خرم و این جاده ها را می پیمایم. شب دلتنگی و آسمان دلتنگی از آن من است."هر کجا هستم٬باشم آسمان مال من است" شب دلتنگی را دوست دارم و نجوای شبانه اش را می پرستم و زلال آرامشش را تحسین می کنم. دوست دارم سکوت دلتنگی را و دوست دارم جاده های انتظار را. دوست دارم آرامش شبانه ی احساس شامگاهان را و ظلمت شاعرانه و دیبای مشکینش را. دوست دارم آرامش شب را و کوچه باغ انتظار را که پس از آن لحظه ی دیداری است عاشقانه. کوچه باغ های دلتنگی مثل قاصدک هایی هستند که عشق را نوید می دهند و این یعنی عاشقانه زیستن. عشق را دنبال کن٬تا به شب هنگامت نور مهتاب محبت رهنمایت باشد٬عشق را جویا باش در لا به لای گل ها و عشق را پیدا کن٬در جاده های شب و در آسمان شب. بسا شاعرانه است٬خنکای مطبوع باد های احساس. زندگی زیباست٬زندگی ضرب آهنگ عشق است در سکوت شبانگاهی و زندگی نو امیدی است٬در ژرفای ظلمت شب. پشت این تاریکی روشنی پنهان است٬و فکر کن به روشنایی ها٬روشنایی هایی که از پس لحظه ها می آیند و شمع خاموشیت را روشن می کنند. شمع دلی را که طوفان زمستان خاموش کرد٬دوباره روشن می شود و ستاره های کهکشان عشق دوباره می آیند. دیگر شب هنگام تاریک نیست. روشن است٬همچون سپیده دم. با فانوس عشق!

۱۸۷

zohreh-71 — Sun, 01 Feb 2009 16:12:37 GMT

دلم گرفته است

به ایوان می روم و انگشتانم را

بر پوست کشیده ی شب می کشم

چراغ های رابطه تاریکند

کسی مرا به آفتاب معرفی نخواهد کرد

کسی مرا به مهمانی گنجشک ها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردنی است

zohreh-71 — Sun, 01 Feb 2009 16:11:10 GMT

جاودانه باش

ای عشق

ای سراپا همه تقدیر زمان

من به دستان پر از زایش تو

ای عشق

رویش گندمزار

تابش و گرمی نور خورشید

و به چشمان پر از فریادت

ای عشق

عصمت یک گل سرخ

در نسیم سحری

می بینم...

zohreh-71 — Sun, 01 Feb 2009 15:47:42 GMT

سفری باید کرد تا به عمق دل یک پیچک تنها که چرا این چنین سخت به خود میپیچد شاید از درونش بشود کشفی کرد شاید او هم به کسی دل بسته است

zohreh-71 — Thu, 01 Jan 2009 22:31:20 GMT

اوني كه ازش دوري ، اما دوسـتـت داره ، مـنـم

با يه عالم صبوري بازم دوست داره منم

مـنـم اونـي كـه هـمـيـشـه ، اســم تـو رو لـبـاشـه

م اوني كه بغضي توي غربت صداشه

شب كه مي شه ، چشماي تو مي آد آروم به يادم

اگـه تـنـهام بـذاري ، بـازم بـا يادت شادم

zohreh-71 — Thu, 01 Jan 2009 22:27:33 GMT

باز هم دلتنگي ، باز هم گريه هاي شبانه ام

يه عاشق غمگين ، در حسرت شبهاي بي ستاره ام

سخت دلتنگم ، سخت بيقرار و بي تابم ...

كجاست شانه هاي گرم و مهربانت ، تا گريه كنم ؟

كجاست آن لبخندهاي عاشقانه ات تا باز هم ديوانه شوم ؟

چرا ديگر درد دلي براي گفتن با من نداري ؟

چرا اشكهايت را از من پنهان مي كني و حرفي براي گفتن نداري ؟

چرا قلب عاشقم را در انتظار چشمانت مي سوزاني ؟

آنقدر دلتنگ چشمانت هستم كه نمي توانم در هيچ چشم ديگري نگاه كنم ...

آنقدر بيقراره وجودتم كه هيچ اتفاقي ، دل غمگينم را شاد نمي كند

براي گريستن ، شانه هايت را كم دارم

شانه هايي كه بارها و بارها در خواب و خيال ، تكيه گاه دل عاشقم بود

براي عاشقي ، نگاههاي زيبايت را كم دارم

نگاههايي كه تنها دليل زندگي و عشقم شد

چرا ديگر براي غصه ها ، اشكها و دلتنگي هايم جوابي نداري ؟

شب دراز است و من هنوز هم در انتظار نسيم صبح سپيد مانده ام

اي دل ديوانه ي من ! با غمهايت بساز و با اشكهايت بسوز ، اما دم نزن

اي دل عاشق و بيقرار من ! صبر كن شايد نسيم ، خبري از عشق برايت بياورد

اي دل بساز ! شايد قاصدك خبري از آن دور ها ، آن جا كه يار است ، آورد

صبر مي كنم و عاشق مي مانم كه خوشبختي از آن عاشقان است

zohreh-71 — Thu, 01 Jan 2009 22:19:52 GMT

از بس که آسمان دلم ابریست

تمام خاطراتم نمناک شده اند

نمی دانم چرا

دریا را هم که دیدم به یاد تو افتادم

روی ماسه های ساحل نوشتم

اگر طاقت شنیدن داری

من شهامت گفتن دارم

دوباره به دریا نگاه کردم

باز برگشتم

این بار روی ماسه ها نوشتم دوستت دارم